Αρβανίτσα

Η Κυριακή 10 Οκτωβρίου μας βρήκε στην Ανω Χώρα της ορεινής Ναυπακτίας, που επισκεφθήκαμε με αφορμή τη γιορτή του κάστανου και του τσίπουρου. Πριν το μεσημέρι ξεκινήσαμε για την επιστροφή, που είχαμε εξαρχής προγραμματίσει να ολοκληρωθεί το απόγευμα της Δευτέρας. Ετσι, έχοντας μπροστά μας μία διανυκτέρευση και πάνω από 24 ώρες, αποφασίσαμε να τις περάσουμε στην Αρβανίτσα, μία υπέροχη ορεινή περιοχή του Ελικώνα, σε υψόμετρο 950 μέτρων, μεταξύ των χωριών Κυριάκι και Αγίας Αννας Βοιωτίας.
Ακολουθήσαμε τη διαδρομή Ευπάλιου-Ιτέα-Δεσφίνα-Δίστομο-Στείρι-Κυριάκι, με μεσημεριανή στάση στην παραλία της Γλυφάδας Φωκίδας, με εξαίσια θέα το νησάκι Τριζόνια και με τις κορυφές του βουνού Τρίκορφου στην πλάτη μας. Οι προσπάθειες κάποιων ερασιτεχνών ψαράδων είχαν αποτελέσματα, με τα εικοσάποντα κεφαλόπουλα να σπαρταράνε αγκιστρωμένα στην άκρη της πετονιάς. Εμείς πήραμε το μεσημεριανό μας, λίγη ώρα ξεκούρασης και ξεκινήσαμε για τη συνέχεια.
Φθάσαμε στην Αρβανίτσα αφού είχε σκοτεινιάσει, αλλά βρήκαμε άνετα το κατάλληλο σημείο για την διανυκτέρευσή μας. Η ταβέρνα στον διαμορφωμένο χώρο αναψυχής ήταν ακόμη ανοιχτή και τα φώτα της μας βοήθησαν ουσιαστικά. Οταν έκλεισε η ταβέρνα και τα φώτα, ένα σχεδόν απόλυτο σκοτάδι μας τύλιξε. Ο καιρός ήταν καθαρά χειμωνιάτικος, στους 10 βαθμούς, με βαριά σύννεφα, ψιλόβροχο και ομίχλη. Μετά από δύο παρτίδες χαρτάκι με πολύ γέλιο και πειράγματα για τις χαρτοπαικτικές ικανότητες και την καλή ή κακή τύχη των παικτών και αφού τσιμπολογήσαμε για βραδυνό, αφεθήκαμε κυριολεκτικά στην γλυκιά αγκαλιά του Μορφέα, αφού, όχι μόνο κοιμηθήκαμε βαθιά, αλλά είδαμε και όνειρα. (Σύμφωνα με τη μυθολογία μας, ο Μορφέας ήταν γιός ή αδελφός του Υπνου και ο θεός των ονείρων).
Με το πρώτο ξύπνημα, συνειδητοποιήσαμε ότι τα βράδυ έβρεξε αρκετά και ότι είχαμε δύο απρόσμενους φύλακες, τα σκυλιά της ταβέρνας (?), που είχαν στρατοπεδεύσει δίπλα στα αυτοκινούμενα. Τα ευχαριστήσαμε αρκούντως, με φαγητό όλη την ημέρα και με το σταμάτημα μιας αιμορραγίας από την πληγή στο αυτί του ενός, αποτέλεσμα καυγά του με μία τρίτη σκυλίτσα που διεκδίκησε λίγο από το το φαγητό τους.
Η γύρω περιοχή είναι σπάνιας ομορφιάς. Μέσα και γύρω από τον διαμορφωμένο χώρο αναψυχής βλέπεις πανύψηλα έλατα, προφανώς μεγάλης ηλικίας, στα οποία είδαμε να πεταρίζουν πολλά είδη πουλιών και να ζουν οικογένειες σκίουρων. Στο έδαφος, θαρρείς στρωμένο με χλοοτάπητα, η χλωρίδα οργιάζει. Είδα τουλάχιστον δύο είδη μανιταριών, άγνωστα σε μένα τον αδαή, σε κάθε περίπτωση πανέμορφα και σε σημεία απίθανα. Βέβαια, δεν τόλμησα καν να τα ακουμπήσω, από το φόβο της τοξικότητάς τους.
Ο χώρος προσφέρεται για περπάτημα στο δάσος, ποδήλατο γύρω από τον διαμορφωμένο χώρο ή μέχρι το Κυριάκι, ψήσιμο σε έτοιμες εγκαταστάσεις, καφεδάκι ή φαγητό στην ταβέρνα ή στο ύπαιθρο σε στυλ πικ νικ και ,φυσικά, για κατασκήνωση. Το μόνο άσχημο είναι ότι δεν έχει σήμα κινητής τηλεφωνίας , για όσους έχουν cosmote και δεν μπορούν να αντέξουν την έλλειψη επικοινωνίας, για ένα Σαββατοκύριακο ή έστω και για λίγες ώρες.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα, αφού και η απόστασή του από την Αθήνα είναι σχετικά μικρή. Τα περίπου 140 χιλιόμετρα, μέσω Αλίαρτου, τα καλύπτεις σε περίπου δυόμισυ ώρες, με κόστος κάτω από τα 50 Ευρώ, μετ' επιστροφής.[attachment=2:145zxd6b]<!-- ia2 -->IMG_0674-1.jpg<!-- ia2 -->[/attachment:145zxd6b][attachment=1:145zxd6b]<!-- ia1 -->IMG_0680-1.JPG<!-- ia1 -->[/attachment:145zxd6b]