Δεύτερη μέρα:
Περάσαμε με το ferry boat στο Αντίρριο, και πήραμε τον μακρύτερο δρόμο, Μεσολόγγι- Αιτωλικό –Νεοχώρι (είδαμε πελαργούς που έχουν κάνει φωλιές) –Κατοχή – Αστακός. Η διαδρομή με στροφές ανηφόρες κατηφόρες. Λίγο κουρασμένοι φτάσαμε στον Αστακό για μια βουτιά αλλά φύγαμε αμέσως δεν μας άρεσε καθόλου η παραλία. Μέχρι το Μύτικα η διαδρομή είναι παραλιακή αλλά αρκετά ψηλά από την θάλασσα. Σε 2-3 σημεία έχει παραλίες και έχουν φτιαχτεί αυτοσχέδια κάμπινγκ. Τροχόσπιτα αραγμένα σε επίπεδα ανάμεσα στον δρόμο και την θάλασσα έχοντας κάνει ολόκληρες εγκαταστάσεις. Λίγο πριν το Μύτικα υπάρχει μια μεγάλη και ωραία παραλία κατεβαίνει ένας χωματόδρομος για την θάλασσα. Υπήρχαν αρκετά τροχόσπιτα σε οικόπεδα μάλλον ιδιόκτητα. 4-5 ανθρώπους που ρωτήσαμε δεν μπορώ να πω ότι ήταν πολύ φιλικοί ή εξυπηρετικοί. Χαρακτηριστικός διάλογος: Ο χωματόδρομος είναι καλός; περνάει; Φτάνει μέχρι το Μυτικά; Καλός είναι έχει λακκούβες αν έχεις τζιπ 4Χ4 περνάς!!! Αυτοκινούμενο έχω !!! Α!α!α! με αυτό περνάς δεν έχεις πρόβλημα!!! Τελικά με το αυτοκινούμενο δεν πέρναγε μέχρι το τέλος γιατί είχε μια κοίτη ποταμού. Μείναμε εκεί το βράδυ, δίπλα σε κάτι χαλάσματα, ήταν και ένα άλλο αυτοκινούμενο με Γερμανούς. Ωραία παραλία και καλή βαθιά θάλασσα. Οι ντόπιοι ήταν λίγο περίεργοι!!!! Ευτυχώς είχαμε το σκύλο μαζί.
278 Η ζωή είναι πολύ ωραία και πολύ μικρή για να την σπαταλάμε σε ανούσια πράγματα